موضوع: رمان کولی | مژگان مظفری

قسمت 26



شهره روی سیلوانا و تارا را بوسید و گفت :
-چه کار خوبی کردین اومدین.پس چرا بقیه نیومدن؟
سروش به جای ان ها جواب داد :
-منزل عموم کرج دعوت بودن.کیان خونه نیست ؟
-نه !ولی تا چند دقیقه دیگه بر می گرده.
-من به موبایلش زنگ زدم گفت خونه ست.
-به خاطر این گفته یه وقت شما تصمیمتون عوض نشه.از دیشب تا حالا همش تو فکره.من ازش خواستم بره بیرون هوایی عوض کنه بلکه فکرش ازاد شه.
سیلوانا بیشتر حواسش به اطراف بود.بر عکس ان چه در ذهن خود مجسم کرده بود دکوراسیون ویلا خیلی ساده و معمولی بود.کف سالن سراسر پوشیده از موکت سبز تیره رنگ با چند تخته فرش قدیمی و یک میز ناهار خوری هشت نفره که معلوم بود زیادی از ان کار کشیدند.پرده ها به نسبت خیلی ساده و قدیمی بودند.شهره ظرف شیرینی را روی میز گذاشت از نگاه تارا و سیلوانا فهمید که تعجب کردند با لبخند گفت :
-همه جای ویلا زوارش در رفته.این ویلا مال پدر شوهرم بود که کادوی عروسی به ما داد و سند ویلا رو به اسم من زد.اوائل ازدواجمون زیاد می اومدیم این جا اما بعد از مرگ شوهرم دیگه پامو این جا نزاشتم فقط سالی بکی دو بار یه نفر رو می فرستادم یه نظافت کلی از این جا بکنه...
با باز شدن در سالن نگاه ها به طرف در چرخید.کیان با قیافه ی مغموم و گرفته وارد شد.
سروش با او دست داد و گفت :
-خوب مارو قال گذاشتی.
با سیلوانا وتارا احوال پرسی مختصری کرد و گفت :
-اگه می گفتم خونه نیستم که تو نمی اومدی.
تارا و سیلوانا به اشپزخانه رفتند و به شهره در اوردن چای و میوه کمک کردند.سروش داشت می گفت که به خاطر این خرگوش ها امدند.شهره کفت :
-یعنی اگه خرگوش خا نبودند این جا نمی اومدین.
سروش شرمنده گفت :
-اه نه ! خرگوشا فقط بهونه بود.
کیان نگاه سر سری به سیلوانا انداخت و گفت :
-این خرگوشا طرف دار زیاد دارن.چند روز پیش یه پسر بچه ی شیطون از رو دیوار پریده بود پایین که بیاد خرگوشا رو ببینه.
سروش گفت :
-عجب بچه ی تخسی بوده ! چه طور نترسیده گیر بیفته.
-خیلی بلا بود ! از جسارتش خوشم اومد.ما که بچه بودیم از این جرات ها نداشتیم.
سیلوانا و تارا به زور جلو خنده شان را گرفته بودند.شهره گفت :
-احتمالا او خبر داشته کسی تو ویلا نیست.
کیان بار دیگر نگاهش را به صورت خندان سیلوانا انداخت و گفت :
-اتفاقا خودش همین حرفو زد.
سروش بحث دیگری به میان اورد و گفت :
-گجا رفته بودی؟
صدایش محزون شد و گفت :
-رفتم از ماشین دیروزی خبر بگیرم.افسر پلیسی که اون جا بود گفت که نه اثری از ماشین مونده نه از جسد به احتمال زیاد ته رودخانه هستن.
همه با یاد اوری صحنه دیروز دوباره متاثر شدند.تارا گفت :
-ادرم باورش نمی شه رودخونه این قدر عمق داشته باشه.
سروش گفت :
-خونوادش چی ؟
-ساکن کرج بودن.این جور که مامور پلیس می گفت عمق رودخونه بالای ده متر بوده و منتظر بودن غواص بیاد که ماشین رو از ته رودخونه بکشه بیرون.البته به گفته ی مامور پلیس فقط همون یه نقطه این قدر عمق داره.
شهره گفت :
-بهتره در موردش دیگه حرف نزنیم.کیان جان ! نمی خوای خرگوشا رو به مهمونات نشون بدی.
او مثل فنر از جایش بلند شد و گفت :
-من اماده ام.

*********

هر چه شهره اصرار کرد بی فایده بود و قبول نکردند که برای ناهار مهمان او باشند. با رفتن ان ها رو به کیان گفت :
-تارا چه دختر زیباییه.
کیان روی کاناپه دراز کشید و گفت :
-اگه اون خوشگل تره در عوض سیلوانا با نمک تره.خیلی به دل می شینه.
شهره لبخند مرموزی بر لب اورد و گفت :
-حدس می زدم چشمت اون رو بگیره.بلا گرفته این قدر با ناز و عشوه حرف می زنه که خانوما هم شیفته اش می شن چه برسه به اقایون.
کیان دستش راروی چشمش گذاشت و جدی گفت :
-کی میگه چشم من اونو گرفته؟من فقط نظرم رو گفتم.
شهره پیش دستی ها رو به اشپزخانه برد و طعنه امیز گفت :
-باورم شد.به هر حال دخترای دوست داشتنی و با شخصیتی هستن.من که خیلی از اونا و خانواده شون خوشم اومده.
کیان سکوت کرد چهره ی سیلوانا به شفافی ایینه جلو نظرش بود.در این چند روز که ارامش داشت و دور از هیاهوی شهر بود تمام فکرش را او پر کرده بود.همان طور که سروش گفته بود توی دانشگاه خاطر خواه زیاد داشت و سعی کرده بود هرگز به کسی دل بستگی پیدا نکند و فقط با جنس مخالفش رابطه ای سالم و دوستانه بر قرار کند و هر بار که ان ها از او دعوت به عمل می اوردند خیلی مودبانه همهی دعوت های ان ها را رد می کرد و هرگز در خلوت تنهای اش به ان ها فکر نمی کرد اما در مورد سیلوانا این طور نبود.روز تصادف به نظرش خیلی معمولی امد و وقتی مادرش به جای او امده بود که خسارت اتومبیل را بدهد به کلی او را به فراموشی سپرده بود.اما سکونت در ویلا و دیدن هر روز او روز به روز بیشتر به طرف او کشیده می شد اما می دانست که هنوز دل بسته اش نشده فقط برایش مهم است و به نظرش او با همه ی هم جنس هایش فرق داشت شیطنت های پسرانه ی او و تن نازی هایش در کنار هم شیرین و عجیب به نظر می امد.بر عکس دختر های هم سن و سالش پر تحرک تر و شاداب تر و سرزبون دار تر بود.

**********

شش روز از اقامت ان ها در ویلای پدر اقای شادمان می گذشت.تصمیم داشتند به تهران برگردند اما اقای شادمان بزرگ از ان ها خواست که تا اخر تعطیلات دور هم باشند مخصوصا که در این مدت حسابی با اقای ارمان جور شده بود و مدام با هم در حال بازی شطرنج بودند.
تارا نیز وقتی پدرش پذیرفت که انها هم بماننداز خوشحالی در پوست خود نمی گنجید . در این چند روز که تمام وقتش را با سروش می گذراند.دلبستگی اش به او دو برابر شده بود.تارا چون سایر زیبارویان به محبوب خود ناز و کرشمه نمی فروخت ادا نداشت.سراپاسوز و گداز بود و حاضر بود چون شمع به خاطر سروش بسوزد و جهانی را از پرتو دل پذیر خود تابناک کند.در این مدت از نگاه های سروش فهمیده بود که او هم چندان بی میل نیست .نمی خواست حرکتی بکند که او متوجه علاقه اش بشود.دوست داشت اگر اعترافی در کار است از جانب او باشد.
با دیدن سیلوانا که غرق در خواب است حوصله اش سر رفت.برسی به موهایش کشید و از اتاق خارج شد . کسی توی سالن نبود.صدای بچه هایش ستایش از بیرون می امد.حدس زد که مثل روز پیش صبحانه را در هوای ازاد صرف می کنند.با صدای زنگ موبایل سروش پا سست کرد و به طرف در سالن که رفته بود دوباره برگشت.مطمئن که شد او صدای زنگ موبایل را نشنیده به مانیتور گوشی نگاه کرد اسمی نیفتاده بود.کنجکاوی اش گل کرد جواب بدهد.دکمه ی پاسخ گویی را فشار داد ولی حرفی نزد.صدای نازکی از ان سوی خط گفت :
-الو ...! سروش جان ! چرا جوابمو نمی دی عزیزم ؟ باور نمیکنم تو این قدر بی رحم باشی ! ال...و !!! سرو....
او تماس را قطع کرد.از ناراحتی دست و پایش می لرزید.بی حال روی مبل نشست.در باز شد و سروش وارد سالن شد.او از جایش بلند شد.سروش با لبخندی مهربان گفت :
-سلام صبح به خیر.
با اخم سلامی گفت و به اتاق خواب برگشت.سیلوانا هنوز خواب بود.مانتو و روسری اش را برداشت و دوباره از اتاق خارج شد.نگاهش را توی سالن چرخاند اما خبری از او نبود.به جمع بیرون پیوست که روی تخت بزرگی جلو افتاب نشسته بودند.او هم ان جا بود.جیران از او خواست که بنشیند برایش چای بریزد اما گفت :
-می وام بیرون از ویلا کمی قدم بزنم.
اقای ارمان گفت :
-خیلی از ویلا دور نشی.تو به این جا خا اشنایی نداری.
سروش که از چهره ی اخم الود تارا تعجب کرده بود گفت :
-حق با پدرتونه این جا ها برای شمااشنا نیست.اگه خیلی دور بشین امکان داره راه رو گم کنین.
زیر لب جواب داد :
-حواسم هست.
بدون توجه گفته ی پدرش و سروش مسیری را انتخاب کرد و به راه افتاد.اصلا توجه نمی کرد که از کجا می رود و چه قدر از ویلا فاصله گرفته.از چند تپه ی کوچک و بزرگ گذشت و مسیر رودخانه را در پیش گرفت.وقتی از حرکت ایستاد که دیگر از خستگی نای راه رفتن نداشت.به ساعتش نگاه کرد باورش نمی شد که سه ساعت بدون توقف راه رفته.روی تخته سنگی کنار رودخانه نشست.کفش هایش را در اورد و پاهایش را به خنکای اب رودخانه سپرد.از بس سرد بود پاهایش کرخ شد اما از رو نرفت و همان طور پاهایش را در اب نگه داشت.به اطراف نگاه کرد.همه جا زیبا و سرسبز بود و طبیعت بکر و دست نخورده نظر بیننده را جلب می کرد.به جز صدای جریان اب و صدای مستانه ی پرندگان هیچ صدایی به گوشش نمی رسید.حسابی سردش شده بود مخصوصا که خورشید خانم گرمای دو سه ساعت پیش را نداشت و خود را پشت ابر های تیره و سیاه پنهان کرده بود.پاهایش را از اب رودخانه خارج کرد و روی تخته سنگ گذاشت تا خشک شود.بعد جوراب و کفش هایش را پوشید . هنوز از روی تخته سنگ بلند نشده بود که با صدای رعد و برق به هراس افتاد.ابر های کبود و خشن اسمان را در بر گرفت به طوری که همه جا تقریبا تاریک شد.تازه یادش افتاد دیر کرده و الان پدر و مادرش نگران او شدند.لبهایش را گزید و به راه افتاد.دوباره رعد و برق و متقارب ان باران سیل اسا.اصلا نمی دانست کجاست و باید از کدام راه بگذرد.از بی فکری خود به گریه افتاد و از ضعف خود در برابر عشق سروش حسابی عصبی شد با خود گفت : « خدایا ! منو ببخش چه کار احمقانه ای کردم.الان مادرم از نگرانی دیوونه شده.همش تقصیر اون لعنتی بود که اول صبحی فکر منو خراب کرد »بلافاصله به خود جواب داد : « به سروش بی چاره چه ربطی داره.فقط تقصیر منه که این قدر ضعیف هستم.لعنت به من لعنت به من.»
قطرات باران تبدیل به تگرگ شدند.دانه های سفت و سخت تگرگ سر و صورت خیس او را به درد اورد.دیگر نای راه رفتن نداشت.از لباس هایش اب می چکید.هر چه بیشتر می رفت مسیر برایش ناشناخته تر می شد و دلهره و ترسش دو چندان.از بس گریه کرده بود دیگر حال گریه کردن هم نداشت.برای لحظاتی بارش تگرگ و باران قطع شد و به او فرصت فکر کردن داد.از گرسنگی دلش ضعف می رفت اما چاره ای نداشت مجبور بود راه برود.ساعت 2 بعد از ظهر را نشان می داد و او همچنان راه می رفت.


**********


سیلوانا که از خواب بیدار شد سرغ تارا را از جیران گرفت.وقتی فهمید تنهایی بیرون رفته گفت :
-خاله جون ! چرا منو بیدار نکرد که با هم بریم؟!
جیران گفت :
-هر کجا که باشه الان بر می گرده.فکر نکنم جای دوری بره.
سروش دم در ایستاده بود و اطراف را نگاه می کرد.یک چشمش به ساعت بود و چشم دیگرش به راه.نیم ساعت کع گذشت دچار دلهره شد.مجبور بود به روی خود نیاورد.با خود گفت : « اخه این بی عقل کجا رفته؟! » زمان به یک ساعت که رسید دیگر نتوانست خودداری کند به اقای ارمان گفت :
-فکر نمی کنید تارا خانوم دیر کردن؟
اقای ارمان به ساعتش نگاه کرد.او هم مثل سروش دچار دلهره شد و گفت :
-چه طور تا حالا نیومده؟!
کم کم دلهره ان ها به همه سرایت کرد همه دستپاچه شده بودند و نگرانی در چهره همه پیدا بود.هر کدام از یک طرف می گشتند اما انگار اب شده و فرو رفته بود توی زمین.
سروش به دنبال کیان رفت و از او کمک خواست که با هم دنبال او بروند.جیران مدام به سر و صورت خود می زد و بی قراری می کرد.الهه سعی داشت او را ارام کند.سیلوانا لیوان اب قند را دست او داد وگفت:
-خاله جون ! بخور گلوت نرم شه.
جیران چنگی به موهایش انداخت و گفت :
-به جای اب کوفت بخورم دخترم از دستم رفت.
اکرم خانم مادر اقای شادمان گفت :
-نفوس بد نزن انشاا...به زودی بر می گرده.
الهه گفت :
-دلم روشنه که صحیح و سالمه.
جیران سرش را به چپ و راست تکان داد و گفت :
-پناه به نفست الهه ! یعنب دخترم رو دوباره می بینم؟!
اکرم خانم گفت :
-معلومه که می بینی امیدت به خدا باشه.مطمئنم به زودی بر می گرده.
جیران با دو دست شقیقه هایش را فشرد و گفت :
-وای خدا ! بچه ام زیر این تگرگ و بارون کجا مونده؟ای خدا ! نکنه دزدیدنش؟
شهره که تازه از راه رسیده بود گفت :
-وا...! این چه حرفیه !خدانکنه.مطمئن باش راه رو گم کرده.اینجا خیلی جاهای پرت داره.ببین از کجا رفته که راه رو گم کرده.
اقای شادمان و اقای ارمان خبر گمشدن او را به پلیس راه دادند و تقاضای کمک کردند.شهرام و سپند هر کدام از مسیری ؛ کیان با اتومبیلش در مسیر دیگر و سرو پیاده عصبی و مضطرب از مسیر دیگر دنبال او می گشت.بارش بی وقفه باران نیز همچنان ادامه داشت و این به نگرانی همه می افزود.ساعت حدودا سه و نیم بعد از ظهر بود که همچنان گشتن ادامه داشت.سروش دیگر بریده بود.با وجود این که چتر روی سرش گرفته بود اما تمام لباس هایش نم برداشته بود و شلوارش تا زانو گل الود و خیس بود.در لحظه هایی که داشت نا امید می شد چشمش به روسری تارا افتاد که روی گل و لای زیر باران جلب توجه می کرد.حس کرد به قلبش چنگ انداختند برای لحظه ای زانو هایش لرزید اما زود به خود امد و به سرعت به ان سمت شتافت.روسری را به دست گرفت.مطمئن شد مال خود اوست.با خود گفت : « باید همین اطراف باشه خدایا ! خودت بهش رحم کن اتفاقی براش نییفتاده باشه.»
و جند متر جلو تر او را دید که بی حال روی زمین نشسته و به درختی تکیه داد.به سویش دوید و گفت :
- تارا ! تارا !
حرکتی از او ندید.روی سرش ایستاد.نبض او را گرفت ارام میزد.با پشت دست گونه های سرد او را نوازش کرد و گفت :
-تارا ! صدامو می شنوی ؟
تارا از بس بی حال شده بود فکر می کرد صدای سروش را در خواب می شنود.ارام پلک هایش را گشود.سروش نفس راحتی کشید و گفت :
-دختر ! این چه کاری بود کردی؟ همه رو حسابی نگران خودت کردی.
سروش منتظر پاسخ از طرف او نماند.با موبایلش به ان ها خبر داد که دست از جستجو بر دارند و از کیان که نزدیک تر از سایرین بود خواست خودش را بر ساند.موبایلش را که در جیب شلوارش گذاشت گفت :
-می تونین راه برین؟
تارا در سکوت دستش را دراز کرد.دست هایش ان قدر سرد و یخ بود که سروش با گرفتنش احساس سرما کرد می دانست ضعف از گرسنگی و سرما او را به این حال و روز انداخته.
با بی حالی گفت :
-مادر و پدرم...
سروش نخواست با ان حالش نگرانی او را دو برابر کند گفت :
-نگران نباشین الان که اطلاع دادم دیگه دلواپس نیستن.چه طور شد سر از این جا دراوردین؟
تارا خواست بگوید تقصیر تو بود که به این مسیر کشیده شدم.در جواب گفت :
-خودمم نمی دونم ! راه رو گم کردم.
سروش سعی کرد لحنش عصبی نباشد که او را برنجاند گفت :
-مگه من بهتون نگفتم زیاد از اینجا دور نشین.
هنوز به جاده نرسیده بودند که کیان از راه رسید. به او کمک کرد که سوار اتومبیل شود.از ایینه نگاهی به حال زار او انداخت و گفت :
-اگه حالتون خوب نیست اول بریم دکتر؟
ارام جواب داد :
-ممنون ! خوبم.لطفا بر گردیم خونه.
سروش هم گفت :
-بهتره اول بریم خونه.اگه نیاز بود بعدا می بریمش دکتر.
او حرکت کرد .سروش با نگرانی به عقب برگشت.وقتی دید که او از سرما می لرزد.از کیان خواست بخاری اتومبیل را روشن کند.تا وارد ویلا شدند همه دورشان جمع شدند.جیران با احساس او را بغل کرده بود و گریه می کرد.سروش گفت :
-خاله جون ! بهتره اول لباساشو عوض کنین اون الان بیشتر از هر چیز به لباس گرم و به یک کاسه سوپ نیاز داره....
جمله سروش به اخر نرسیده بود که شهره خندان وارد شد.یک قابلمه ی بزرگ و یکی کوچک که روی هم گذاشته بود به همراه داشت.کیان به او کمک کرد و قابلمه ها را توی اشپزخانه بردند.شهره گفت :
-من می دونستم که تارا جون صحیح و سالم بر میگرده براش سوپ درست کردم.برای بقیه هم لوبیا پلو درست کردم.می دونم هنوز کسی لب به غذا نزده.
هر کدام به نحوی از شهره تشکر می کردند.تارا به کمک مادرش به اتاق خواب رفت.لباس هایش را عوض کرد و زیر لحاف گرم دراز کشید.سیلوانا از سوپی که شهره درست کرده بود یک کاسه برایش اورد و به دست جیران داد که به او بدهد.می خواست کمی سر به سرش بگذارد اما با دیدن اوضاع خرابش پشیمان شد و از اتاق بیرون امد.به کمک ستایش سفره را انداختند.هنگام چیدن سفره کیان و سروش هم کمک کردند.کیان هر بار که وسیله ای از دست او می گرفت دلش ضعف می رفت و او هر بار با شیطنت یک جوری سر به سرش می گذاشت.بعد از صرف ناهار سپند ورق به دست امد و گفت:
-کی حوصله داره پاسور بازی کنیم؟
سروش بی حوصله در مبل فرو رفت و گفت :
-من یکی این قدر خستم حوصله ی هیچ کاری رو ندارم.
شهرام و کیان موافقت خود را اعلام کردند.سپند گفت :
-پاشو سروش لوس نشو سه نفری که نمی شه بازی کرد.
سیلوانا که می خواست بگوید منم هستم اما از ترس سروش لب فروبست.سپند او را دید که بی کار ایستاده گفت :
-اگه تو هم مثل سروش خسته نیستی حوصله شو داری بیا بازی کن.
او انگار قند تو دلش اب کردند سریع جواب داد :
-خسته نیستم.اتفاقا چون تارا خوابیده خیلی هم حوصلم سر رفته.
شهرام گفت :
-پس بیا جلو.
او جرات نمی کرد به سروش نگاه کند.وقتی از کنارش رد شد یک نگاه کوتاه به او انداخت با دیدن چشم های بسته اش نفسی به راحتی کشید.تک خال انداختند که تکلیف یار کشی معلوم شه.کیان او با هم افتادند.در هنگام بازی او از بس تقلب می کرد که صدای شهرام و سپند در امده بود.او زیر بار نمی رفت و کیان به جای او می ترسید که لو برود.بعد از یک ساعت بازی اخر سر هم ان ها برنده شدند.سپند گفت :
-من که دیگه بازی نمی کنم اصلا این طوری بازی کردن فایده نداره سیلوانا همش تقلب می کنه.اگه تقلب های اون نبود که برنده نمی شدن.
سیلوانا خیلی خونسرد گفت :
-تنبلی خودتون رو نزارین پای من.چون برنده نشدین منو محکوم به تقلب می کنین.شما بگین اقا کیان ! من بیچاره اصلا تقلب کردم؟
کیان سرش را پ
ایین انداخت و گفت :
-ما که چیزی ندیدیم.
شهرام دستش را توی هوا تکان داد وگفت :
-اوهو ! به روباه می گن شاهدت کیه می گه دممه.این که نمیاد بگه یارم تقلب کرده.
سپند گفت :
-سیلوانا پاشو برو چند تا چای بیار.
در همین حین شهره عازم رفتن شد.کیان هم کاپشنش را برداشت.سروش گفت :
-کیان جان تو کجا؟ بشین دیگه.چرا تعارف می کنی؟
سرپا ایستاد و گفت :
-زحمت کافیه همه خسته این به استراحت نیاز دارین خود منم خوابم گرفته.
هر بار که کیان می رفت سیلوانا حس می کرد چیزی از او کم شده.با رفتن او حوصله ی جمع را نداشت.توی اتاق رفت.تارا ارام خوابیده بود.هوای ابری تاریکی اتاق او را واداشت کمی دراز بکشد.متکا و پتویی از داخل کمد برداشت و کنار تارا دراز کشید.تمام فکر و حواسش دور و بر کیان پرسه می زد.این پسر به کلی فکرش را پریشان کرده بود.همیشه فکر می کرد به هیچ مردی نمی تواند دل ببندد و هر کسی را که دلبستگی داشت به باد تمسخر گرفته بود و حالا خودش مطمئن بود که به این پسر دل بسته.

*********

همیشه فکر می کردم اغاز کردن مار سختیه اما اون روز که تو از پله های دانشکده بالا اومدی و مستقیم توی چشمام نگاه کردی و گفغتی میشه همه ی جزوه هاتون رو به من بدین دیدم انگار خیلی بیشتر ها شروع شده بود و من خبر نداشتم.وقتی به خودم اومدم متو.جه شدم قلبم فقط برای تو می تپد.کسی که همیشه عاشقت می مونه « ترانه ».
سیلوانا موبایل را روی میز گذاشت و بدون اینکه متوجه رنگ پریدگی تارا بشود گفت :
-عجب SMS عاشقانه ای!
تارا خشن گفت :
-به سروش نمیاد این طور ادمی باشه.
-اون که نفرستاده.دخترا براش فرستادن.تقصیر سروش چیه ؟
-مطمئن باش اونم جواب داده.
سیلوانا بی تفاوت شانه هایش را بالا انداخت خواست به اشپزخانه برود که با سروش سینه به سینه شد.سروش موبایل را برداشت.تارا به طعنه گفت :
-sms ترانه خانوم اومده.
سروش متعجب گفت :
-ترانه ! نمی شناسم.
تارا به چشم غره سیلوانا اهمیتی نداد . می خواست بداند اخر این ماجرا به کجا ختم می شود گفت :
-بخونین متوجه می شین.
سروش نگاهی به موبایلش انداخت وقتی sms را خواند رنگ چهره اش از عصبانیت سیاه و قرمز شد و با عصبانیت به طرف سیلوانا امد.سیلی محکمی تو گوش او کوبید و گفت :
-این سیلی رو زدم که یادتن بمونه دیگه هیچ وقت بدون اجازه من به موبایل من دست نزنی.برو گمشو از جلو چشمم.
سیلوانا با گریه ان جا را ترک کرد.تارا با رنگ پریده جلو او ایستاد وگفت:
-چرا اون رو زدید؟
سروش اخم کرد و او ادامه داد :
-باید منو می زدید چون من بدون اجازه به موبایلتون دست زدم نه سیلوانا.
سروش با لبخند تمسخر امیزی گفت :
-مثل همیشه سعی می کنی گناه اون رو بندازی گردن خودت.
صدایش را کمی بلند کرد و گفت :
-اون هیچ گناهی نداشت.چرا ناراحت می شین ؟ بلاخره این ترانه خانوم رو ما هم باید بشناسیم.باورم نمی شه شما به خاطر یه غریبه این طور با خواهرتون رفتار کنین.
سروش دیگر نتوانست خودش را کنترل کند.موبایلش را پرت کرد رو مبل و گفت :
-اصلا خدا رو قبول داری به خودش قسم که من این ترانه رو نمی شناسم اصلا نمی دونم کیه که هی برام sms می فرسته یا راه به راه زنگ می زنه.
سروش دیگر منتظر ادامه بحث نشد و عصبی از سالن خارج شد.تارا که خود را مقصر می دانست پیش سیلوانا رفت دید صورتش را گرفته و گوشه ای کز کرده.از او معذرت خواهی کرد ولی او جوابش را نداد.در اتاق را بست و دوباره کنار او نشست.بعد از سکوت طولانی با بغض گفت :
-از وقتی خودمو می شناختم اونو دوست داشتم و هر روز که می گذره علاقم بهش بیشتر می شه.وهر چه من بزرگ تر می شم عذابم بیشتر می شه.هر وقت میام بهخودم ثابت کنم که اون به کسی دلبستگی نداره یه اتفاقی می افته که دوباره می ریزم به هم یه روز سحر یه روز مرجان یه روز شمیم و حالام ترانه.اون روز که توی جنگل گم شدم همش تقصیر این موبایل لعنتی بود ؛ وقتی زنگ زد دیدم خودش نیست از کنجکاوی جواب دادم که صدای اون دختره توی گوشی پیچید که عاشقانه اسم سروش رو برد.امروزم....
تارا زد زیر گریه.سیلوانا بهت زده به او نگاه می کرد.نمی دانست با این اعترافاو چه عکس العملی از خود نشان بدهد.او را بغل کرد و گفت :
-الهی فدات بشم چرا زود تر نگفتی ؟ منو ببخش چه قدر اذیتت کردم.اخه من از کجا بدونم تو عاشق اون خل وچل شدی؟حیف تو نیست به اون دیوونه دل بستی؟!ببین صورت منو چیکار کرده.من همیشه به موبایلش دست زدم نمی دونم این دفعه چرا انقدر عصبی شد.
-تو رفتی من دعواش کردم.گفتم من به موبایل تو نگاه کردم.ترو خدا وا ندی ها دوست ندارم فکر کنه من دروغگوام.
سیلوانا خدید و دوباره او را بغل کرد و گفت :
-فداکار من ! باورم نمی شه که تو قراره زن داداشه من بشی.
تارا هم خندید اشک هابیش را پاک کرد وگفت :
-حرف های خنده دار می زنی ! زن داداش !! مطمئن باش این اقا سروش دلش پی کس دیگه ایه.
-غلط کرده مگه من می زارم.تارا ! چرا زود تر به من نگفتی؟
شرمگین سرش را پایین انداخت و گفت :
-ازت خجالت کشیدم.
-دیوونه !
-دیگه به خاطر سیلی ناراحت نیستی؟
-از بس ذوق کردم یادم رفت.ولی مطمئن باش حق این عشق بی ادبت رو کف دستش می زارم.
چند ضربه ارام به در خورد تارا گفت :
-بفرمایین.
سروش با چهره ی مغموم و گرفته وارد اتاق شد.سیلوانا رویش را بر گرداند.نزدیک تر شد و گفت :
-منو ببخش سیلوانا دست خودم نبود.خیلی عصبی شدم.به تارا خانوم گفتم که نمی دونم چه احمقی که مزاحمم می شه.من اصلا اونو نمی شناسم.خیلی دردت گرفت؟....جواب منو نمی دی حداقل صورتت رو برگردون بذار جمال خوشگلتو ببینم.اصلا بیا یه سیلی بزن تو گوشم دلت اروم شه.
سیلوانا اصلا نگاهش نکرد و هیچ جوابی به او نداد.او هم به ناچار از اتاق خارج شد.تارا گفت :
-سیلوانا خیلی تند رفتی !
-چی کار کردم؟حرفی زدم که می گی تند رفتی.
-گناه داشت.کاش باهاش حرف می زدی!
-برو بابا یه طرف صورتم رو داغون کرده باهاش حرف بزنم ؟ اگه مامان و بابا بفهمن روزگارش رو سیاه می کنن.
-حالا این دفعه رو کوتاه بیا به خاطر من.
-می گم.....چرا خانوم هی طرفداریش رو می کنه ! نگو عاشق سینه چاکشی.تو که خودت منو می شناسی به این اسونی ها باهاش اشتی نمی کنم.



ادامه دارد........