موضوع: بیماریهای گوارش و کبد

علايم و تشخيص بيماري هپاتيت b



تشخيص بيماري هپاتيت b



براساس اکثر گزارش هاي علمي، بسياري از کساني که به ويروس هپاتيت b آلوده مي شوند، از بيماري خود آگاهي ندارند و سال ها پس از ابتلا، از وجود اين بيماري مطلع مي شوند. راه تشخيص اين بيماري اندازه گيري آنتي ژن سطحي اين ويروس يعني hbs ag است. اگر در فردي آزمايش hbs ag مثبت شود، نشان مي دهد که آلوده به ويروس هپاتيت b است يعني در بدن وي ويروس هپاتيت b وجود دارد. آنچه اين آزمايش را معني دار مي کند، حال عمومي بيمار، وضعيت کبد (اندازه آن و نتايج آزمايش هاي مخصوص کبد) و چند آزمايش ديگر در مورد فعاليت ويروس در بدن است. در بسياري از موارد به دنبال کشف يک مورد hbs ag مثبت، ساير افراد خانواده آزمايش شده و موارد مثبت بدون علامت شناسايي مي شوند.



بهتر است ناقلين هپاتيت به صورت دوره اي (3 تا 6 ماه) از نظر عملکرد کبد بررسي شوند تا در صورت تبديل شدن به هپاتيت مزمن، تشخيص و درمان سريع تر صورت گيرد و از تخريب بيشتر کبد جلوگيري شود.



مهم ترين مسئله در ارتباط با ناقلين هپاتيت b



اين بيماران هيچ گونه علامت، نشانه و ناراحتي ندارند، ولي در خونشان ويروس وجود دارد. مهم ترين مسئله در مورد اين گروه از افراد، مراجعه به پزشک هر 6 ماه يک بار و بررسي آزمايشگاهي جهت تعيين وضعيت کبدي است. اين امر جنبه حياتي دارد و با انجام آن مي توان به فعال شدن بيماري در مراحل اوليه پي برد.



عاقبت ناقلين هپاتيت b



در اکثر موارد، شواهدي دال بر تخريب و التهاب سلول هاي کبدي ديده نمي شود. در واقع يک سازش و همزيستي بين ويروس ها و سيستم دفاعي بدن به وجود مي آيد. اين سازگاري ممکن است تا ساليان سال باقي بماند و بيمار مشکل کبدي پيدا نکند و ويروس همچنان در حالت نهفته تا آخر عمر باقي بماند. از هر 100 نفري که به اين حالت مبتلا هستند، ساليانه 1 تا 2نفر ويروس را از بدن خود پاک کرده و آزمايش hb s ag آنها منفي مي شود. تعداد بسيار کمي از اين افراد در عرض چند سال، دچار عود بيماري شده و به اصطلاح فعاليت ويروس در بدن آنها مجدداً از سر گرفته مي شود. به همين دليل است که به حاملين هپاتيت b توصيه مي شود تا براي معاينه و انجام آزمايش هاي کبدي و بررسي وضعيت شان هر 6 ماه يک بار به پزشک معالج خود مراجعه کنند.



بهتر است ناقلين هپاتيت به صورت دوره اي (3 تا 6 ماه) از نظر عملکرد کبد بررسي شوند تا در صورت تبديل شدن به هپاتيت مزمن، تشخيص و درمان سريع تر صورت گيرد و از تخريب بيشتر کبد جلوگيري شود.



آيا امکان ابتلاي ناقلين هپاتيت b به سيروز وجود دارد؟



در تعداد کمي از اين بيماران که اختلال در کار کبد به صورت پيشرونده است، اين احتمال وجود دارد. خوشبختانه امروزه با عرضه داروهاي جديد امکان جلوگيري و يا به تأخير انداختن اين روند وجود دارد.



تزريق واکسن ضد ويروس هپايتت b به صورت سه دوز با فواصل صفر، يک ماه و 6 ماه مي تواند بيش از 95 درصد، مانع از ابتلا به اين بيماري شود.



هپاتيت مزمن b



در تعدادي از افراد مبتلا به هپاتيت b ،ويروس به صورت فعال سبب التهاب کبد مي شود. آنزيم هاي کبدي (alt, ast) در خون اين افراد افزايش مي يابد. اين افراد نياز به تشخيص شدت التهاب در کبد و فعاليت ويروس در خون و احياناً درمان دارند. براي تشخيص فعال بودن بيماري و پيگيري بيماران بعد از شروع درمان لازم است آزمايشات اندازه گيري سطح ميزان ويروس در خون (اصطلاحا pcr شمارشي) انجام شود. انجام pcr معمولي و غير شمارشي فايده اي ندارد.



امروزه داروهاي ضد ويروسي متعددي براي درمان هپاتيت مورد استفاده قرار مي گيرد. داروي اينترفرون- آلفا داراي اثرات ضد ويروسي بوده و سبب تحريک سيستم دفاعي بدن مي شود. تجويز اين دارو طبق نظر پزشک صورت مي گيرد.



Pcr شمارشي (viral load) در تعيين شدت بيماري و ميزان پاسخ به درمان داروهاي ضد ويروسي کمک فراواني مي کند.



يکي ديگر از داروهايي که در درمان هپاتيت مزمن استفاده مي شود، قرص لاميوودين است. اين دارو با مهار آنزيم مسئول تکثير ويروس هپاتيت b ،سبب مهار تکثير آن و کنترل بيماري هپاتيت مزمن b مي شود.



آيا هپاتيت b قابل پيش گيري است؟!



تزريق واکسن ضد ويروس هپايتت b به صورت سه دوز با فواصل صفر، يک ماه و 6 ماه مي تواند بيش از 95 درصد، مانع از ابتلا به اين بيماري شود. شما هم مي توانيد با تلقيح واکسن، از ابتلاي خود در برابر اين عفونت محافظت کنيد.